Header Ads

Άποψη: To τέλος της υψηλής ανάλυσης

Καιρός να πάψουμε να ασχολούμαστε με τα περισσότερα pixels και να ζητάμε τα καλύτερα pixels.


Τα περισσότερα megapixels δεν οδηγούν σε καλύτερη εικόνα. Είναι κάτι σαν κοινό μυστικό ανάμεσά μας. Χρόνια τώρα, η βιομηχανία του imaging χρησιμοποιεί ως μοχλό τα νούμερα των MP. Ένα εργαλείο marketing που έχει την αρχή του στα 90s, τότε που η ανάλυση της εικόνας ήταν ακόμη μικρότερη από 1MP. Έκτοτε, κάθε αναβάθμιση του μεγέθους της εικόνας είναι είδηση. Καλώς ήταν είδηση, τότε.


Κάποια στιγμή όμως το παιχνίδι αυτό του marketing θα ήταν χρήσιμο να σταματήσει. Όλοι όσοι ασχολούμαστε με τη φωτογραφία γνωρίζουμε ότι το μεγάλο μέγεθος της εικόνας έχει αρχίσει να είναι το αδύναμο σημείο της. Με την εξέλιξη των φακών να είναι από ελάχιστη ως αμελητέα και τη βελτίωση της ποιότητας της εικόνας πολύ μικρή, στις περισσότερες των περιπτώσεων οι κατασκευαστές έχουν εστιάσει στα megapixels μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσουν τους αδαείς και να συνεχίσουν να πουλάνε μέσα από τα νούμερα. Το στρίμωγμα των pixels σε μικρούς αισθητήρες είναι για χρόνια ο κινητήριος μοχλός “της κακής εικόνας που πουλάει”. Όσοι από τους κατασκευαστές τόλμησαν να προτείνουν κάτι διαφορετικό αντιμετώπισαν την αδιαφορία του κοινού, σε μεγάλο βαθμό. Μου έρχεται στο νου η HTC με την κάμερα UltraPixel, η οποία αντικαταστάθηκε με μία με περισσότερα και μικρότερα εικονοστοιχεία στο smartphone HTC One (M9)... Αν έπρεπε να γίνει από κάπου η αρχή, αυτή ήταν από τα αμιγώς φωτογραφικά προϊόντα και όχι από
τα κινητά τηλέφωνα.


Η ίδια πορεία ακολουθείται τα τελευταία χρόνια και στην απεικόνιση. Από το SD στο HD και το Full HD με ελάχιστες κινήσεις προς την κατεύθυνση της ποιότητας, με μοναδική εξαίρεση την ψηφιακή μορφή του σήματος, η οποία όμως συνέβη πριν αρκετά χρόνια. Το 4Κ χωρίς περιεχόμενο και χωρίς καν να έχουν στανταριστεί οι προδιαγραφές –παρά μόνο προσφάτως– είναι χαρακτηριστικό του πόσο πολύ
οι κατασκευαστές ποντάρουν στους άσχετους και χωρίς ενημέρωση καταναλωτές και όχι σε αυτούς που θα κινήσουν ως στέρεη βάση την πρόοδο της βιομηχανίας των καταναλωτικών ηλεκτρονικών. Και τώρα μου έρχεται στο νου το ρητό “τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;”.


Υπάρχει ελπίδα; Φέτος, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό οι κατασκευαστές φαίνεται να αρχίζουν να δίνουν πάλι, δειλά-δειλά, σημασία στους απαιτητικότερους των πελατών τους, περνώντας από τη σχεδόν ανούσια αύξηση των αριθμών στην αύξηση των αριθμών με παράλληλη αύξηση της ποιότητας. Θα ξεκινήσω από
την απεικόνιση για να πω ότι το HDR και η υιοθέτηση ενός ευρύτερου χρωματικού προφίλ στους δίσκους UHD BD μπορεί να είναι τα βήματα που “θεσμοθετούν” την καλύτερη εικόνα στην τηλεόραση. Όπως, επίσης, ότι έχουμε - μετά από τρία χρόνια σχεδόν - προδιαγραφές για το οικιακό 4Κ.


Στην καταγραφή της εικόνας, κατασκευαστές όπως η Sony φαίνεται να ασχολούνται, μετά από χρόνια πάλι, με την καρδιά της ποιότητας στην εικόνα, η οποία είναι ο αισθητήρας. Πλέον, μαζί με τα MP, ζητούμενο φαίνεται να είναι και η ευαισθησία και η ταχύτητα. Η παράλληλη επαύξηση των χαρακτηριστικών αυτών οδηγεί σε προϊόντα που δεν είναι βελτιστοποιημένα μονομερώς –επιλογή που γίνεται για λόγους εντυπωσιασμού, κυρίως–, αλλά στη συνολική στην απόδοσή τους. Γιατί ένας καλός αισθητήρας σήμερα μπορεί και πρέπει να είναι γρήγορος, ευαίσθητος και ποιοτικός. Με πολλά MP, αν είναι μεγάλος σε μέγεθος.


Τα παραπάνω σημαίνουν ότι, πιθανόν, οι κατασκευαστές βλέπουν ότι κορέστηκε η αγορά από νούμερα χωρίς μέλλον κι επιστρέφουν πλέον απευθυνόμενοι σε αυτούς που ζητούν την ποιότητα. Εύχομαι να είναι έτσι.



Πηγή: pcmag.gr